բանաստեղծություն

Համո Սահյան. 1961 թ. բանաստեղծություն

Դու ինձ թողել էիր մենակ, Նորից գնում էիր հեռու… Հաշտվել էի քո մեղքի հետ, Բայց ուժ չկար քեզ ներելու: Քո հայացքից նայում էր ինձ, Մի անհանգիստ հանդարտություն, Եվ զանգն արդեն մի մեղավոր Հաշտությամբ էր մեզ անջատում: Եվ ժպիտ կար քո աչքերում, Եվ տագնապ կար ուղևորի, Եվ դողում էր քո շուրթերին…

Continue reading

Սիրավեպ

Սիրավեպ Նա սեղմում էր ժպտալով, Կուրծքի վերա իմ ձեռը, Եվ խիստ ազնիվ դարձվածով Պատմում էր. ի՞նչ է սերը: Նա ասում էր. սերն է կրակ, Որ, թե վառիչ նյութ չտան, Նույնպես հանգչում է արագ, Որպես կայծ մի էլեկտրյան: Սերն է աղբյուր քաղցրության, Սիրող սրտի արշալույս, Սե՛րն  — վառ լապտեր մանկության, Մատաղ…

Continue reading

Վալենտինի նետը

Վալենտինի ծուռ ձեռքերից, Արձակված նետը թունավոր, Խրվեց սրտիս մեջ մեղավոր: Ու թունավորվեցի ես քո սիրով: Անվրեպ էր հրեշտակը թևավոր, Մի թող ինձ այսպես վիրավոր, Մի թող մեռնել սիրուցդ այրող, Համբույր տուր շուրթերիս, Գեթ մեկ համբույր, սիրելիս:  

Continue reading