Լորենու տակ

Դեռ մնում է այն լորենին, Մեր առաջին սիրո վկան, Որ ծաղկում էր այն օրերին Գետի ափին հայրենական: Դեռ մնում է այն լորենին` Թրջված գարնան շաղիկներով, Եվ կանչում է մեղուներին, Իր մեղրաբույր ծաղիկներով: Ում ոտքերի տակ է փռում Նա ստվերն իր խավոտ, Եվ ովքեր են ժամադրվում Այդ հինավուրց լորենու մոտ: Նրանք…

Continue reading